Telefondaki Ses...

MUTLU OLABİLMENİN DEĞİŞMEYEN ŞARTI

Geçen akşam telefon çaldı. Açtım, telefondaki zat çok dertli. "Efendim," dedi. "Çok mutsuzum, huzursuzum. Aklıma kötü şeyler geliyor. Bir türlü orta yolu bulamıyorum. Bazen dünya hayatı çekiyor beni. Çeşitli zevkler, eğlenceler başımı döndürüyor. Bazen manevi hayata yöneliyorum. İçimde Öyle temiz, öyle nezih duygular hissediyorum ki, işi gücü bıraksam, kendimi yalnız ibadete versem. Yalnız manevi güzellikleri olan insanlarla görüşsem. Bu iki zıt düşünce arasında bir gelgit olayı yaşıyorum. Bazen bir tarafa, bazen öbür tarafa yalpalıyorum.

Lütfen bir yol gösterir misiniz? Yaşım kırkı geçtiBu gelgitlerden kurtulmak istiyorum. Ne yapayım, nasıl hareket edeyim?"

Telefondaki zata, “Efendim”, dedim “yapılacak iş, hiç de sandığınız gibi çok karışık, çok karmaşık değil. Bütün mesele, hayat boyu, uçurumun kıyılarında dolaşmadan, orta yolda sağlam bir şekilde yürüyebilmek. Bunu bize temin edecek tek yol İslami Tevhid yoludur

Önemli olan, ne ruhu, ne bedeni inkar etmeden, ihmal etmeden tevhidin gösterdiği ışık altında, ölçüler içinde yaşayabilmekte. Şu anda sağız. Yaşıyoruz. Varız. Şu anda bizim bir ruhumuz, bir bedenimiz var. Dünyanın en büyük velisi de, akşam olunca içecek bir tas çorba ister. Uykusu gelince yatacağı bir yatak ister. Sokağa çıkacağı zaman dosta düşmana karşı mahcup duruma düşmemek için giyeceği bir elbise ister. İnsanoğlu sadece maddi ihtiyaçlarını tatmin etmekle mutlu olamaz ki.”

Hangi insan bugüne kadar karnım tok, sırtım pek, deyip, “o halde dünyanın en mutlu insanı benim” diyebilmiştir. İnsanların maddi ihtiyaçlarının yanı sıra manevi ihtiyaçları da vardır.

Manevi ihtiyaçlar da maddi ihtiyaçlarımız gibi tatmin olmak ister. Onlara aldırış etmediğimiz zaman, karşılamadığımız zaman, cevap vermediğimiz zaman, en mutsuz insan biz oluruz, işte, bu iki yönümüzü de akim, ilmin, inançların doğrultusunda düzene koymadığımız zaman problem başlıyor.

Ortaya çıkan ilk sorun, o şahıstaki dengesizlik oluyor. Mala, mülke de sahip olsa, mevki, makam, rütbeye de ulaşsa yine de o cıvıl cıvıl o pırıl pırıl yaşama sevincine ulaşamıyor. Bir türlü "Seviyoruz, seviliyoruz, güzelliğimiz bu yüzden", diyemiyor.

Hayatta her şey bir denge, bir uyum, bir ahenk istiyor. Mesela çorba yapıyoruz. Biraz tuz koyuyoruz. Çorbanın tadı geliyor. Ama tuz biraz fazla kaçınca zehir gibi oluyor, içilmiyor. Keza çay içerken kimi insan bir, kimi insan iki şeker koyuyor. Ama dokuz on şeker koyarsanız o çay içilmez. Bu giyim konusunda da böyledir. Bir kravat güzel olabilir. Kaliteli olabilir. Ama elbise ile uyum göstermediği takdirde giyilen elbisenin de, takılan kravatın da kıymeti kalmaz. Hayatta aklınıza gelen hangi konu olursa olsun durum değişmez

Transistörlü radyomuzu çalıştırmak için çarşıya gidip pil alıyoruz. Bir ucu artı, bir ucu eksi. Peki, iki ucu artı olsa ne olur; hiç. Sadece radyo çalışmaz. İlle bir ucu artı, bir ucu eksi olacak. Hayatta her şey pil örneğinde olduğu gibi birbirini tamamladığı zaman bütünleşiyorlar, bir senteze, bir tevhide ulaşıyor¬lar. Mesele, ne sadece dünyaya bağlanmak, ne de dünyadan el etek çekip rahip hayatı yaşamaktır. Çok görüldü, çok denendi. Bu iki yol da bizi huzura ve mutluluğa götürmüyor. İslamiyet bu dengeyi, bu sentezi ne güzel kurmuş. Evde tek başına namaz kılmak, iyi güzel. Allah kabul etsin. Ama aslolan camide, mescitte cemaatle beraber kılmak değil midir?

Hepimiz ama hepimiz güzel bir sözün masum, temiz bir tebessümün, ince bir davranışın etkisini ömür boyu unutabilir miyiz? Peygamber Efendimiz, "Hediyeleşiniz, hediyeler kalpte kalan küçük kırgınlıkları giderir" buyuruyor.
Eğer bizler hayat boyu memnun, mesut ve bahtiyar yaşamak istiyorsak, burnumuzun dikine gitmekten vazgeçelim. Hayatın muhteşem bütünlüğünü bozmaya, bölmeye kalkmayalım. Sonra bir gün bakarız ki olanlar olmuş ve bizler o yükün altından kalkamıyoruz.

Rabbimize şükredelim. Bize Resulullah Efendimiz gibi bir yüce Peygamber gönderdi. Bir büyük, bir güzel tevhid ilminin sultanını gönderdi. Ancak O'nun yolundan giderek O'nun dediklerini uygulayarak O'na en büyük sevgiyi ve saygıyı göstererek doğru yolu bulabiliriz. Aksi takdirde yapılan bütün işler hep buz üstünde yazı yazmaya benzeyecek.
Allah, bizleri de yeryüzündeki bütün insanları da bu feci akıbetten korusun.


Hak-Ses Dergisi
Eylül 2007

Sabri Tandogan

 
  ruzuncuguma teşekkürler bu güzel resim için